የአንድ ሀገር ጂኦ-ፖለቲካዊ እና ኢኮኖሚያዊ ተፅዕኖ እንዲሁም የሕዝቦቿ ብልጽግና እና ደኅንነት በቀጥታ ከጂኦግራፊያዊ አቀማመጧ ጋር የተሳሰረ ነው።

ሀገራችን ኢትዮጵያ ከ130 ሚሊዮን በላይ ሕዝብ ይዛ በአፍሪካ ፈጣን የኢኮኖሚ ዕድገት ከሚያስመዘግቡ ሀገራት አንዷ ብትሆንም፣ የራሷ የባሕር በር የሌላት ግዙፍ ሀገር ሆና መቆየቷ ለወደፊት ጉዞዋ ትልቅ ፈተና ደቅኖባታል።

በዚህም ምክንያት የባሕር በር ባለቤትነት ጥያቄ የፖለቲካ ወይም የቅንጦት ፍላጎት ሳይሆን፣ የትውልድን መጻኢ ዕጣ ፈንታ የሚወስን የኅልውና ጉዳይ ነው።

​ኢትዮጵያ ከዓለም አቀፍ ንግዷ 95 በመቶ በላይ የምታከናውነው በጎረቤት ሀገር የወደብ መሠረተ ልማት በመጠቀም ነው።

በየዓመቱ ለወደብ አገልግሎት የምታወጣው በቢሊዮን ዶላሮች የሚቆጠር ገንዘብ ለሌሎች የልማት ሥራዎች ሊውል የሚችል ሀብት የሚያባክን ከመሆኑም በላይ፣ ወደ ውጭ የምታስገባችውን እና የምትልካቸውን ምርቶች ዋጋ በመስቀል በዓለም አቀፍ ገበያ ተወዳዳሪ እንዳትሆን አድርጓታል።

ይህ የቀጥታ የባሕር በር ማጣት የሀገራችንን የኢኮኖሚ ነፃነት እና ዕድገት እጅግ እየፈተነው ይገኛል።

​በሌላ በኩል ቀይ ባሕር እና የኤደን ባሕረ ሰላጤ ከፍተኛ ስትራቴጂካዊ ቦታዎች ቢሆኑም፣ ኢትዮጵያ በቀጣናው የባሕር በር ባለቤት አለመሆኗ በአካባቢው በሚወሰኑ የደኅንነት እና የኢኮኖሚ ውሳኔዎች ላይ ሙሉ ተሳታፊ እንዳትሆን አድርጓታል።

ሙሉ በሙሉ በሌሎች ሀገራት ወደብ ላይ ጥገኛ መሆንም በደኅንነት ስጋት ወቅት ሀገሪቱን ለጂኦ-ፖለቲካዊ እና ለፖለቲካዊ ጫናዎች በቀላሉ ተጋላጭ ያደርጋታል።

​እያደገ የመጣውን ግዙፍ የሕዝብ ቁጥር ይዞ በየዓመቱ ለወደብ ኪራይ የሚወጣውን ወጪ መቀጠል አይቻልም።

ለወጣቱ ትውልድ በቂ የሥራ ዕድል፣ የኢንዱስትሪ ዕድገት እና የኢኮኖሚ ተስፋ ለመፍጠር የቀጥታ የባሕር በር መኖር ግዴታ በመሆኑ፣ ጥያቄው ከታሪክ፣ ከሕግ እና ከዲፕሎማሲ አንፃር ምክንያታዊ እና ፍትሐዊ ነው።

ኢትዮጵያ በሰላማዊ መንገድ እና የጋራ ተጠቃሚነትን በሚያረጋግጥ መልኩ የባሕር በር ባለቤት መሆኗ ለራሷ ብቻ ሳይሆን ለመላው የምሥራቅ አፍሪካ ቀጣና ዘላቂ ሰላም እና የኢኮኖሚ ውኅደት ከፍተኛ አስተዋጽኦ ይኖረዋል።

​በአድማሱ አራጋው